شاید باورتان نشود ولی از هر ۱۰ نفر، ۱ نفر دارای کور رنگی سبز-قرمز می باشد. برای فهمیدن اینکه آیا شما هم دارای چنین مشکلی
هستید یا خیر، سعی کنید اعداد نوشته شده در دایره های زیر را بخوانید. در بر خی از این دایره ها هم چیزی نوشته نشده است!
}ادامه مطلبو ببینین{
کاش میشد که در این قرن عجیب
همه بودند به خوش بویی سیب
سیب یعنی که تو زیبا هستی
تو رباینده دلها هستی
سیب یعنی اثر بوسه ای ناز
روی لبهای ترک دار نیاز
سیب یک واژه تو خالی نیست
پر عطر است گل قالی نیست
الهی
نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم
نه تو آنی که گدا را ننوازی به نگاهی
در اگر باز نگردد ، نروم باز به جایی
پشت دیوار نشینم ، چو گدا بر سر راهی
کس به غیر از تو نخواهم
چه بخواهی چه نخواهی
باز کن در ، که جز این خانه مرا نیست پناهی
مردمان روی زمین استوار ، بیشتر از بندبازان روی ریسمان نااستوار سقوط می کنند .
روزی پادشاهی این سوال برایش پیش می آید و می خواهد بداند که نجس ترین چیزها در دنیای خاکی
چیست. برای همین کار وزیرش را مامور میکند که برود و این نجس ترین نجس ترینها را پیدا کند و در
صورتی که آنرا پیدا کند و یا هر کسی که بداند تمام تخت وتاجش را به او بدهد. وزیر هم عازم سفر می
شود و پس از یکسال جستجو و پرس و جو از افراد مختلف به این نتیجه رسید که با توجه به حرفها و
صحبتهای مردم باید پاسخ همین ادرارآدمیزاد اشرف باشد. عازم دیار خود می شود در نزدیکی های
شهر چوپانی را می بیند و به خود می گوید بگذار از او هم سؤال کنم شاید جواب تازه ای داشت بعد از
صحبت با چوپان، او به وزیر می گوید من جواب را می دانم اما یک شرط دارد و وزیر نشنیده شرط را می
پذیرد چوپان هم می گوید تو باید ادرار خودت را بخوری وزیر آنچنان عصبانی می شود که می خواهد
چوپان را بکشد ولی چوپان به او می گوید تو می توانی من را بکشی اما مطمئن باش پاسخی که پیدا
کرده ای غلط است تو این کار را بکن اگر جواب قانع کننده ای نشنیدی من را بکش. خلاصه وزیر به خاطر
رسیدن به تاج و تخت هم که شده قبول می کند و آن کار را انجام می دهد سپس چوپان به او می گوید:
" کثیف ترین و نجس ترین چیزها طمع است که تو به خاطرش حاضر شدی آنچه را فکر می کردی نجس
ترین است بخوری!
دزد نمک شناس
او دزدى ماهر بود و با چند نفر از دوستانش باند سرقت تشكيل داده بودند. روزى باهم نشسته بودند و گپ مى زدند.
در حين صحبت هايشان گفتند: چرا ما هميشه با فقرا و آدم هايى معمولى سر و كار داريم و قوت لا يموت آنها را از چنگشان بيرون مى آوريم ، بيايد اين بار خود را به خزانه سلطان بزنيم كه تا آخر عمر برايمان بس باشد.
البته دسترسى به خزانه سلطان هم كار آسانى نبود. آنها تمامى راه ها و احتمالات ممكن را بررسى كردند، اين كار مدتى فكر و ذكر آن ها را مشغول كرده بود، تا سرانجام بهترين راه ممكن را پيدا كردند و خود را به خزانه رسانيدند.
خزانه مملو از پول و جواهرات قيمتى و ... بود.
آنها تا مى توانستند از انواع و اقسام طلا جات و عتيقه جات در كوله بار خود گذاشتند تا ببرند. در اين هنگام چشم سر كرده باند به شى درخشنده و سفيدى افتاد، گمان كرد گوهر شب چراغ است ، نزديكش رفت آن را برداشت و براى امتحان به سر زبان زد، معلوم شد نمك است ، بسيار ناراحت و عصبانى شد و از شدت خشم و غضب دستش را بر پيشانى زد به طورى كه رفقايش متوجه او شدند و خيال كردند اتفاقى پيش آمد يا نگهبانان خزانه با خبر شدند.
خيلى زود خودشان را به او رسانيدند و گفتند: چه شد؟ چه حادثه اى اتفاق افتاد؟
او كه آثار خشم و ناراحتى در چهره اش پيدا بود گفت : افسوس كه تمام زحمت هاى چندين روزه ما به هدر رفت و ما نمك گير سلطان شديم ، من ندانسته نمكش را چشيدم ، ديگر نمى شود مال و دارايى پادشاه را برد، از مردانگى و مروت به دور است كه ما نمك كسى را بخوريم و نمكدان او را هم بشكنيم و...
آن ها در آن دل سكوت سهمگين شب ، بدون اين كه كسى بويى ببرد دست خالى به خانه هايشان باز گشتند. صبح كه شد و چشم نگهبانان به درهاى باز خزانه افتاد تازه متوجه شدند كه شب خبرهايى بوده است ، سراسيمه خود را به جواهرات سلطنتى رسانيدند، ديدند سر جايشان نيستند، اما در آنجا بسته هايى به چشم مى خورد، آنها را كه باز كردند ديدند جواهرات در ميان بسته ها مى باشد، بررسى دقيق كه كردند ديدند كه دزد خزانه را نبرده است و گرنه الآن خدا مى داند سلطان با ما چه مى كرد و...
بالآخره خبر به سلطان رسيد و خود او آمد و از نزديك صحنه را مشاهده كرد، آن قدر اين كار برايش عجيب و شگفت آور بود كه انگشتش را به دندان گرفته و با خود مى گفت : عجب ! اين چگونه دزدى است ؟ براى دزدى آمده و با آنكه مى توانسته همه چيز را ببرد ولى چيزى نبرده است ؟ آخر مگر مى شود؟ چرا؟... ولى هر جور كه شده بايد ريشه يابى كنم و ته و توى قضيه را در آورم . در همان روز اعلام كرد: هر كس شب گذشته به خزانه آمده در امان است او مى تواند نزد من بيايد، من بسيار مايلم از نزديك او را ببينم و بشناسم .
اين اعلاميه سلطان به گوش سركرده دزدها رسيد، دوستانش را جمع كرد و به آن ها گفت : سلطان به ما امان داده است ، برويم پيش او تا ببينيم چه مى گويد. آن ها نزد سلطان آمده و خود را معرفى كردند، سلطان كه باور نمى كرد دوباره با تعجب پرسيد: اين كار تو بوده ؟
گفت : آرى .
سلطان پرسيد: چرا آمدى دزدى و با اين كه مى توانستى همه چيز را ببرى ولى چيزى را نبردى ؟
گفت : چون نمك شما را چشيدم و نمك گير شدم و بعد جريان را مفصل براى سلطان گفت ...
سلطان به قدرى عاشق و شيفته كرم و بزرگوارى او شد كه گفت : حيف است جاى انسان نمك شناسى مثل تو، جاى ديگرى باشد، تو بايد در دستگاه حكومت من كار مهمى را بر عهده بگيرى ، و حكم خزانه دارى را براى او صادر كرد.
او يعقوب ليث بود و چند سالى حكمرانى كرد و سلسله صفاريان را تاسيس نمود.
میدهم، درک میکنم. ( کنفوسیوس)..
وقتی تبر به جنگل آمد، درختان فریاد زدند و گفتند:
نگاه کنید دسته اش از جنس ماست!!!
چوب معلم
امير نصر ساماني (يکي از امراي ساماني که از سال 301 تا 331 ه.ق سلطنت کرد) در ايّام کودکي معلّمي داشت، که نزد او قرآن مي خواند، ولي از ناحيه ي معلّم کتک بسيار خورد (زيرا سابقا معلمين به شاگردان خود تنبيه بدني شديد مي کردند) امير نصر کينه ي معلم را به دل گرفت و با خود مي گفت: هر گاه به مقام پادشاهي برسم، انتقام خود را از او مي کشم و سزاي او را به او مي رسانم.
وقتي که امير نصر به پادشاهي رسيد، يک شب به ياد معلمش افتاد و در مورد چگونگي انتقام از او انديشيد، تا اينکه طرحي به نظرش رسيد و آن را چنين اجرا کرد، به خدمتکار خود ( مثلا به نام سعيد) گفت: برو در باغ روستا چوبي از درخت «به» بگير و بياور.
سعيد رفت و چنان چوبي را نزد امير نصر آورد و امير به خدمتکار ديگرش (مثلا به نام حميد) گفت تو نيز برو آن معلم را احضار کن و به اينجا بياور.
حميد نزد معلم آمد و پيام جلب امير را به او ابلاغ کرد، معلم همراه او حرکت کرد تا نزد امير نصر بيايد، معلم در مسير راه از حميد پرسيد: علت احضار من چيست؟
حميد جريان را گفت. معلم دانست امير نصر در صدد انتقام است، در مسير راه به مغازه ي ميوه فروشي رسيد، پولي داد و از يک عدد ميوه ي «بِهِ خوب» خريد و آن را در ميان آستينش پنهان کرد. هنگامي که نزد امير نصر آمد، ديد در دست امير نصر چوبي از درخت«به» هست و آن را بلند مي کند و تکان مي دهد. همين که چشم امير نصر به معلم افتاد، خطاب به او گفت: از اين چوب چه خاطره را مي نگري؟ (آيا مي داني با چنين چوبي چقدر در ايام کودکي من، به من زدي؟)
در همان دم معلم دست در آستين خود کرد و آن ميوه ي «به» را بيرون آورد و به امير نصر نشان داد و گفت:« عمر پادشاه مستدام باد، اين ميوه ي به اين لطيفي و شادابي از آن چوب به دست آمده است.» ( يعني بر اثر چوب و تربيت معلم، شخصي مانند شما فردي برجسته، به وجود آمده است).
امير نصر از اين پاسخ جالب، بسيار مسرور و شادمان شد، معلم را در آغوش محبت خود گرفت، جايزه ي کلاني به او داد و براي او حقوق ماهيانه تعيين کرد، به طوري که زندگي معلم تا آخر عمر در خوشي و شادابي گذشت.
جوامع الحکايات ، محمد عوفي
در تاليفات حكيمان نقل شده: زاييدن كژدم با ساير جانواران فرق دارد. كژدم هنگامى كه در شكم مادرش قرار مى گيرد، آنچه در درون شكم مادر است مى خورد و سپس شكمش را مى درد و بيرون آمده در دشت به راه مى افتد و آن پوست ها كه در خانه كژدم است از آثار دريدگى شكم مادر است.
من اين موضوع را نزد يكى از بزرگان گفتم. او گفت: دل من به درستى اين سخن گواهى مى دهد و مطلب همين گونه است، زيرا كژدم در آن هنگام كه در رحم مادرش بود چون با او چنين رفتار كرده (و محتواى درون مادرش را خورده )در بزرگى شوربخت و مورد نفرت مى باشد.
پسرى را پدر وصيت كرد
كاى جوان بخت ، يادگير اين پند
هر كه با اهل خود وفا نكند
نشود دوست روى و دولتمند
حكايت هايي از سعدي
تاجری قبل از عزیمت به سفری طولانی با همسرش خداحافظی کرد.
همسرش گفت: تو هیچ وقت هدیه ای قابل برایم نیاوردی.
مرد جواب داد: امان از دست شما زنهای نا شکر! هر چه که من به تو داده ام ارزش سالها کار داشته است. چه چیز دیگر می توانم به تو بدهم؟
زن گفت: چیزی که به زیبایی خود من باشد.
سفر مرد 2 سال طول کشید و زن منتظر هدیه اش بود.
عاقبت شوهرش از سفر بازگشت و گفت: بالاخره چیزی پیدا کردم که به زیبایی توست. البته بر ناسپاسی تو گریستم اما به این نتیجه رسیدم که آن چیزی که تو خواسته بودی برایت بیاورم. همه این مدت در این فکر بودم که هدیه ای به زیبایی تو وجود ندارد اما بالاخره پیدا کردم ... و آینه ای به دست همسرش داد.
همان طور كه مي دانيد، مدينه در عربستان نام ديگر شهر يثرب است. حال ،چرا؟ حقيقت آن است كه در زبان عربي «يثرب»يعني محلي كه انسان در آن مريض مي شود يا محلي كه انسان را ناخوش مي سازد.اين اسم را عرب هاي باديه براي آن شهر انتخاب كرده بودند.زيرا عرب باديه كه در صحرا رنگ باران را نمي ديدجز به ندرت آن هم فقط در فصل بهار. وقتي به اين شهر خوش آب و هوا پاي مي نهاد از باران هاي متوالي آن جا ناخوش مي شد(سرما مي خورد)به همين جهت اعراب باديه آن را يك شهر بد آب و هوا مي دانستند و آن را «يثرب»مي خواندند.
در صورتي كه مردم بومي شهر، آن را «طيبه» به معناي شهر خوش آب و هوا . مي ناميدند. اسم اوليه ي شهر مدينه طيبه بودزيرا وقتي انسان از بيابان هاي عربستان به آن شهر قدم مي نهاد مثل اين بود كه وارد بهشت شده است.
حضرت محمّد(ص)بعد از اين كه وارد آن شهر شد براي اين كه دونام متّضاد از بين برود ونام هاي مزبور بين مسلمين بومي (انصار)ومسلميني كه از مكّه آمده بودند(مهاجرين)توليد اختلاف نكند ،هر دو نام را لغو كرد و آن شهر را مدينه يعني «شهر» خواند.
عکس بالا را در کامپیوتر ذخیره کنید و آن را 180 درجه بچرخانید
|
آرمان های بزرگ همت های بلند می طلبد اولین گام است که دشوار است هرروز کمی بیش ازآن که فکر می کنید می توانید انجام دهید
