اموزگار دهکده

 هر فردی خود واقعی و خود آرمانی دارد. خود واقعی برداشتی است که فرد از خود دارد و خود آرمانی چیزی است که فرد از خود انتظار دارد.
 
 هر چه اختلاف بین این دو بیشتر باشد، اضطراب فرد بیشتر می‌شود چرا که خود آرمانی در فرد استرس ایجاد کرده و موجب توقف او می‌شود.
 
 برای رسیدن به آنچه مدنظر ما است باید اهدافمان را تعریف کنیم و در راستای رسیدن به آن گام به گام قدم برداریم. در این خصوص باید اهداف کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت داشته باشیم.
 
 خود آرمانی می‌تواند علاوه بر ایجاد استرس و اضطراب در فرد سکون ایجاد کند، چرا که وی اهداف خود را دست نایافتنی پنداشته و از حرکت باز می‌ایستد.
 
 گاهی ممکن است برداشتی که فرد از وضعیت خود دارد نادرست و منفی باشد در حالی که از نظر دیگران وی صفات مثبت و خوبی دارد.
 
بازخوردهایی که کودک از والدین به ویژه مادر دریافت می‌کند، موجب شکل‌گیری طرحواره‌ها در ذهن او می‌شود.
 
 جهان در درون ما است، ما با برداشت‌های خود زندگی می‌کنیم نه اشیاء در واقع برداشت ما ناشی از تجربه‌هایمان است، بنابراین اگر با برداشت مثبت زندگی کنیم، زندگی مثبت و با نشاطی خواهیم داشت.
 
 برخی افراد صفات مثبت خود را فوق‌العاده مثبت و ثبات منفی‌شان را نادیده گرفته یا بر آن برچسب مثبت می‌زنند این افراد دارای عزت نفس متورم هستند. آنها معمولاً غرور را به عزت نفس بالا و خودشیفتگی را نیز به دوست داشتن خود نسبت می‌دهند.
 
 چنانچه والدین موقع تنبیه کودک از صفاتی مانند کودن استفاده کنند، عزت نفس او را زیر سؤال می‌برند که نتیجه آن خود واقعی ضعیف در آینده است.
 
 طرحواره‌های اولیه که ناشی از برخورد مادر و کودک است، ریشه همه برداشت‌های او در آینده است که تغییر آن به سختی صورت می‌گیرد.
 
 در همه ما مغز مفسری وجود دارد که دنیا را برای ما معنا می‌کند. این مغز مفسر از تجربه اولیه یعنی مادر نشأت می‌گیرد.
 هرچند نمی‌توان ژنتیک را نادیده گرفت اما مغز مفسر بسیار مهم است.
 
 بعد از پدر و مادر همسالان نقش مهمی در برداشت فرد از خودش را دارند.
  بهتر است مادران قبل از اقدام به بارداری در مورد این مسائل آگاهی پیدا کنند تا فرزندان سالمی به لحاظ روانی به دنیا بیاورند چرا که ذهن انسان در 10 سال اول زندگی که تغییرات کیفی دارد، می‌تواند یک عمر زندگی او را رقم بزند و از این حیث مادران باید به این نکته آگاه باشند.